De benjamins startten in Gent in een onuitgegeven opstelling. Fullback Brecht viel gekwetst uit (maar was toch aanwezig) en zowel bij het pack als de driekwarten kwamen een aantal mensen op nieuwe posities te staan.

In de eerste partij tegen BSB kwam Leuven niet op dreef. BSB bleek in de voorbije maanden de nodige vorderingen gemaakt te hebben en spurtte naar een verdiende zege (4-0) in een wel heel korte partij (een kwartier dat dankzij de Engelse scheidsrechter al na 8 minuten was afgelopen).

Schilde bleek een dankbare tegenstander in de tweede wedstrijd. De druk van de Kempenaars was een stuk minder, precies wat Leuven graag heeft. Onze benjamins lieten nu alles zien wat ze in petto hebben: mooi lijnspel, afgerond met veel offloads en mooie tries. Prima rugbyspel en vooral mooi om naar te kijken. Een verdiende overwinning (met 6-0 indien ik juist geteld heb). En onze Engelse scheidsrechter zorgde opnieuw voor een primeur: elke line out ging naar de ploeg die met de bal was buitengelopen!

Antwerp bleek letterlijk een maatje groter te zijn: veel zware jongens die het vooral van hun kracht en minder van hun snelheid moeten hebben. Leuven liet een vroege try liggen en liet zich toenemend tot maulspel verleiden (precies wat tegen deze zware jongens niet de bedoeling was). Gelukkig hielp onze Engelse scheidrechter terug een handje (bal bleef in de maul steken - dan terug naar de ploeg die hem ingebracht had en dat was heel vaak Leuven). Leuven hield stand, maar had het aanvallend moeilijk. Totdat Tibo in een solo over driekwart van het veld in de letterlijk allerlaatse seconde voor de winnende try zorgde (1-0).

Al bij al een leerrijke ochtend die matig begon en toch nog mooi eindigde. Dat de jongens enigszins op hun rugbyhonger bleven zitten, had vooral te maken met de te korte partijen en het gebrek van een finaleronde. En rugby op een kunstgrasveld blijft een wangedrocht: modder en nat gras hebben de jongens nodig.

Rudi Geraerts